Punkt wyjścia          Gorzkie, smutne, niekiedy zbuntowane myśli młodego poety z Częstochowy zastanowiły mnie, zatrzymały, zmusiły do powtórnej lektury tych przejmujących niekiedy refleksji, notatek, zdań bliskich aforyzmom, a zapisanych jak wiersze. Rozczarowanie, cierpienie, pogarda, resztki złudzeń, zawoalowane szyderstwa, sarkazm, świadomość że "tu nikt nikomu nie pomoże", zbliżają tę poezję do naszych własnych przeżyć, w tym i do moich osobistych doświadczeń. Mógłby ktoś nieżyczliwy powiedzieć, że źródłem tej młodzieńczej filozofii jest mały realizm naszego dnia powszedniego, polska codzienność, jakże pogmatwana, prowincjonalna i przez to tak wyjątkowa, tak nierozumiana przez innych. Lecz byłaby to półprawda, fałsz oczywisty, ocena niepełna i nierzetelna. Sztafaż wewnętrzny lirycznego pejzażu, świat rekwizytów, a raczej ukrytych symboli, jaki odkrywam w tych utworach, wiąże je ściśle z szeroko widzianą tradycją mitologiczną, tą najstarszą śródziemnomorską, jak i nowszą, chrystianistyczną, gdzie "na szachownicy okien / palą się światełka marzeń".          Rafał Kasprzak, którego drugie zdrobniałe imię "Jeżyk" budzi we mnie podejrzenia, że autor przejawia skłonności do pewnej odmiany infantylizmu, osiągnął w swoim tomie, zatytułowanym OSTRY DYŻUR, pierwszy próg poetyckiej dojrzałości. Odczytuję to wyraźnie ze skali poruszanych tematów, dostrzegam w dużej wrażliwości na wszystkie otaczające nas "akty życia i śmierci"... Oszczędna, wyważona fraza bez zbędnych słów, ozdób i pustej retoryki... Panowanie nad konstrukcją wiersza i umiejętne prowadzenie czytelnika do zaskakującej niekiedy pointy... Niemal reporterskie rysowanie lirycznego obrazu z subtelnym zaznaczaniem symboli i tych miejsc, które poeta uznał za najważniejsze... odwaga w posługiwaniu się językiem zwyczajnym, powszechnym bez patosu i zawiłości... Nic dodać, nic ująć, po prostu właściwie odczytać-tak sformułowałbym moją prywatną ocenę przyjętej przez poetę zasady pisania.          A zatem próg (czy krawędź) dopiero co osiągniętej dojrzałości nie tylko w sferze intelektualnej i emocjonalnej, ale także, co wydaje się ważniejsze, w sferze artystycznej, w sferze wrażliwości, pozwalającej na świadome wykorzystywanie wszystkich dostępnych środków formalnych.          Użyłem tu określenia próg czy krawędź (?), bo sądzę, że Rafał "Jeżyk" Kasprzak, nie kwestionując niczego z jego obecnych osiągnięć, będzie próbował w przyszłości odnaleźć się w prozie, może w noweli, może w eseju, może w felietonie, a może już przygotowuje tom zaskakujących opowiadań...          Spośród wierszy zapamiętanych z lektury tego obiecującego i niepokojącego tomu, przywołuję jakże mądre zdanie, rozpisane na krótkie wersy... "Jeszcze dobre dni / czasem złe chwile / droga daleka prosta / pod górę / toczymy kamień / który nigdy nie spadł / poniżej punktu wyjścia"... Chyba masz rację poeto, młody Syzyfie z Częstochowy, a może Bellerofoncie? Andzej Zaniewski

*** Tam gdzie nas nie ma jest kraj modem i mlekiem płynący normalny dzień spokojny sen jutro bez obawy Tam gdzie nas nie ma nie płaczesz cicho w rogu ściany wszystko jest proste jak na pożółkłej fotografii Tam gdzie nas nie ma nie istnieje nic *** Fanatycznie trawersuję stok raki miarowo kaleczą lód zgrzyt dziaby w spieczonym śniegu odbija się słońce z siłą tryskającej krwi twarz zalewa pot krok za krokiem pnę się na szczyt jak groszek po tyczce do słońca *** Dzisiaj są moje urodziny nie pragnę kwiatów obłudnych życzeń wyścigów z prezentami wciskam połówkę w kieszeń zamykam drzwi odchodzę spełnienia marzeń *** Czerwony autobus szary jak codzienność toczy się ulicami powietrze przesiąknięte potem wiruje w nozdrzach zmęczenie rani twarze starzec wspomina młodość mężczyzna czyta gazetę kobieta puszczona z torbami ściska chudy portfel tylko dzieci śmieją się do jutra *** Opuściła mnie bieda ta wierna z najwierniejszych zegar stanął kukułka popełniła samobójstwo kot zdechł cień przestraszył się własnego cienia śmierć ogarnęło przerażenie na wieść o własnym losie w szklance hoduję pleśniaka i o nic więcej mi nie chodzi Cmentarz Po szynach mknie jak gilotyna czerwony tramwaj do krwistej wieczności przystanek-cmentarz na bramie świecznik siedmioramienny rozkładający swe ręce jak gdyby chciał powiedzieć chodź do mnie groby w nieładzie jak po nalocie atomowych szpadli plugawych tubylców w pogoni za złotem dla przewoźnika naszych przodków kości zostały rzucone-złoto zostało skradzione i tylko liście jak gwiezdny pył lecą z nieba próbując zapomnieć o uczcie hien i krzyku co został wykuty w kamieniu-akt życia i śmierci *** Każdego ranka spoglądam w okno na dzieła mistrza mroza malowane srebrem drzewa kwiaty krzewy pejzaże dziecięcych marzeń *** Jeszcze dobre dni czasem złe chwile droga daleka prosta pod górę toczymy kamień który nigdy nie spadł poniżej punktu wyjścia *** Często dzwonisz piszesz czytam tęsknisz kochasz cierpienie ciałem kołysze choroba drąży tunel do nikąd ostatkiem sił wypatrujesz listonosza telefon zamilkł na amen tramwajem pierwszym nie przyjadę umarłem dla Ciebie tak lepiej Magdalence Cichoń *** Masz kilka latek w pamięci wspomnień mały tomik piaskowych kształtów kruchy obraz gabinet figur z plasteliny w sklepiku z branży niespełnionej ważysz marzenia wydajesz uśmiech złe chwile wrzucasz do woreczka którego dna nie sięgniesz szybko jest miś bez ucha lalka bez oka jak czarna rozpacz w kącie siedzisz miłość matczyna ból uspokoi który w sercu zostawia zgliszcza znów będzie wiosna i minie zima wspomnienia będą wielką księgą zostanie przyszłość jedyna żywa i chwile dobre jak cienka przędza *** Mówisz że wiara moja jest naga nadziei szukam z głową w chmurach jak ślepy pies próbuję życia wracając wciąż do punktu wyjścia Mówisz że miłość jest uciążliwa gest słowo usta dotknięcie dłoni zamykam w środku treść niespełnioną i szukam sensu wśród zapomnienia Wiem że nadzieja jest matką głupich pieniądze rządzą całym światem lecz dla miłości wiary nadziei nie będą katem Trzeci śnieg Dzisiaj rano spadł pierwszy śnieg gęsto sypał płatkami białych róż jak dziewczynki w śnieżnych sukienkach w dniu Bożego Ciała *** Spojrzenie osaczone w oknie szara ulica białe kwiaty wiśni telefon milczy pluton egzekucyjny myśli wykonuje wyroki na białej ścianie zimnej jak lodowiec *** Był las spłonął jak domek z kart w jednym mgnieniu oka człowieka Monice Sambor *** Redakcja blues o piątej nad ranem mały hotel pościel okrywająca ciało zagubione w mrocznym pokoju paradoks zwiniętej tapety ja i Ty przypadek czy przeznaczenie *** Wejść położyć się po skroni spłynął spirytus głowę osaczyła aureola elektrod kable połączyły mnie z mózgiem maszyny pisaki z uporem zapisują robaczywe myśli jest pan normalny *** Pustymi korytarzami prowadzę Pana na śmierć Pan o tym nie wie to choroba co chodzi wspak żre powoli jak rdza wszystko ostatnie piętro też bliżej nieba Pan o tym nie wie uniform uszyty przez życie był zbyt ciasny *** Ta noc nikogo nie zabierze w ciemności przyjdzie ktoś na świat zranione serce uratuje Twych pocałunków biały kwiat ślepiec cudowną ujrzy zorzę nie wątpiąc że tak miało być złodziej nie skradnie ani grosza pijak przestanie wódkę pić tu nikt nikomu nie pomoże to wszystko jest w najśmielszych snach dostajesz kopa tuż nad ranem i wstajesz prosto w życia smród *** Trzeba iść dalej póki serce tłoczy nogi jak z waty chcą przed siebie kroczyć Trzeba iść dalej póki rozstań wiele uderzyć w mur głową nie usłyszeć echa Trzeba iść dalej spojrzeć przed za siebie to przecież tak mało a zarazem wiele Barbarze Pietrzak *** Zegar głośno odmierza czas dzwonek zerwał plaster snu z oczu na korytarzu tępe koki po drugiej stronie sufitu rodzi kobieta krzyk płacz cisza wpół do trzeciej *** Jak martwy ptak spoglądasz w drzwi telefon milczy nie zadzwoni nikt wypijasz kawę ocierasz łzy smutek jak cierń rani przeczytasz wiersz może dwa nienawiść w sercu zgaśnie muzyki rytm ukoi ból nie pozwoli zasnąć przestaniesz kochać otwarte drzwi - zatrzaśniesz Jak martwy ptak spoglądasz w drzwi telefon milczy nie zadzwoni nikt Na przystanku Piździ łeb chce urwać żreć się chce do domu daleko nikt tędy nie jeździ stoję biegam gwiżdżę śpiewam robię pajacyki cieplej pada deszcz odjeżdżam żegnaj zadupie *** Wytrwale składam papieros do papierosa każdego ranka buduję świątynię z kapsli po piwie pożółkłe fotografie przypominają dawno zapomniane chwile niedokończone listy budzą mieszane uczucia *** Ostatni rumu łyk świt pustynne usta wzrok ceruje pustka oczu ramiona otwarte złotym kluczem muzyka sączy się strumykiem ostatni rumu łyk świt *** Widziałem starą kobietę jak wierzba chyliła się ku ziemi jej twarz zaorał pług zostawiając bruzdy czasu Widziałem jej oczy jak głazy szkliły się w rwącym potoku mętnej codzienności Widziałem jej ręce jak czerstwy bochen spękane do krwi trzymały bukiet białych stokrotek *** Z pierwszą gwiazdą narodzi się Jezus stół codziennych walk zaprosi nas do pojednania na desce poderżnięty karp w garnku waży się los barszczyku modlitwa życzenia kruche jak stalówka ofiara spełniona moje ciało grobem karpia *** Księżyc zawisł w miejskiej mgle cisza na szachownicy okien palą się światełka marzeń *** Brzęk kos żniwiarzy odpłynął za pan brat z echem ostatnie snopy zbóż tańczą z wiatrem ścierniska nie zaorane kłują w oczy złotym blaskiem bezużyteczny strach na wróble układa się do snu w kącie stodoły *** Złamałem sobie kopyto w trzy dupy i ciut czwartej rentgenowski szał rozebrał mnie do kości doktorek na koszt państwa podarował mi gipsowy balast dodając że bujanie w obłokach mogłoby pogorszyć stan *** Chirurgia Ogólna kobiet wstęp wzbroniony- wchodzę drzwi dziesięć metrów korytarza telefon na dyżurce stoję w drzwiach ręki nie podaję widok kroplówka butelka ręce skłute żyły granatowe leżysz porżnięta w bandażach jeszcze chwila i będziesz wolna jak ptak Ciemna uliczka Długa ciemna uliczka daleki człowiek daleki wiatr i liście tańczą od krawężnika do krawężnika osobno każdy mieszka nawet Bóg w moim sercu nie wie gdzie mam duszę nadaremnie szukam Ciebie a jednak jesteś Ekspedycja Nieustannie spod moich nóg uciekają tysiące metrów szyn koła zielonej lokomotywy biją w takt serca czasem czarna nić szosy przetnie swoim ostrzem nowy kwadrat na mapie a drogowskaz wciąż mi podpowiada że końca świata nie ma bo ziemia jest okrągła "Gutkowi" *** Mówiłeś że nie lubisz zapachu sosny lecz idąc do gwiazd zabrałeś go ze sobą szukałeś prawd w czterech stronach świata matka kołysze śmierć na ręku wnuczkę Twojej młodości ciało stało się ziemią na której wyrosną sosny przestworza wonnej żywicy *** Usta zamilkną przemówią sztandary w imię ojca otworzę pięść i syna chwycę karabin i ducha upadnę na ziemię *** Zamiast krzyku usłyszę szept spękane usta orzeźwi łza na wylot przejrzę kryształową kulę zobaczę co najgorsze w snach nie podam ręki słowem życia nie ocalę na Twoje wołanie odpowiem -odejdź jakbyśmy się nigdy nie spotkali *** Ile w Tobie jest prawdy i wdzięku ja się ciągle domagam Twej duszy w moim ciele jest szatan zazdrości który mąci klarowność uczuć Jaka w Tobie jest wiara i siła twarde słowa choć serce masz miękkie stopy cierniem ranione do kości wolno idą przez życia udrękę Jaka będziesz gdy minie lat kilka ciągle silna wierząca prawdziwa czy usiądziesz pod dębem jesiennym by zakończyć tę drogę wpółżywa *** Chociaż przed prawdą ktoś nam usta zamyka czarne w białe zamienia wróży przyszłość z kamyka Chociaż ręce krępuje słowem kąsa jak żmija sznur na szyi zaciska twierdząc że jest to przyjaźń Chociaż moja przegrana blaga królem i basta ponoć Bóg nierychliwy za to sprawiedliwy *** Pamiętajmy o sobie w dobrej chwili złej godzinie kiedy brat do gardła skoczy nie traćmy nadziei tonący brzytwy chwyci się kurczowo by nie zostać wrakiem w podwodnej mierzei Pamiętajmy o sobie kiedy rozstań wiele miłość ślepa dojrzy barwy życia zduś pod czapką buntownicze myśli nie płacz gdy spadniesz na ziemię Pamiętajmy o miłości kwiatach ptakach ciepłych krajach o cierpieniu o zazdrości oraz tych co nic nie mają Pamiętajmy dopóki serce życie tłoczy *** Były maki zboża czesał wiatr ścieżką nie szedł nikt w oddali skomlał pies odleciał bocian ulica pustką przerażała choć było wszystko nie było nic nie przyjechałaś *** Może wódki zabraknie ostatni papieros zgaśnie w popielnicy ust odjedzie autobus zasnę w rowie obudzi mnie kac ulgę przyniesie rosa wrócę do domu błagając o litość przed lustrem *** I tak mnie o nic nie poprosisz na zbity pysk wyrzucisz za drzwi pościeli będę wrogiem wiernym i pozostanę tym ostatnim Nie powiem Tobie ani słowa niech zdycha to co się zrodziło może na prostej lecz pod górę kark skręci sobie nasza miłość *** Jak zmęczony ptak opadam z sił kawa z filiżanki sennie paruje coraz dłuższe bicia zegara płomień świecy drży kogut pieje autobus odjeżdża zasypiam z księżycem dzień budzi się do życia