Kiedy wystygnie kawa, zgaśnie papieros          Już w tytułowym wierszu autor, Rafał "Jeżyk" Kasprzak, sygnalizuje o czym będzie ten zbiór wierszy. Będzie to swoisty egzystencjalny dialog ze światem, z samym sobą i wreszcie z kobietą. Wszystkie utwory umieszczone są przeważnie w pokoju Autora, gdzie ważne miejsce zajmują: okno, piec, stół, zegar, świece, lampa i nieodłączna kawa: W moim oknie są różne widoki (...) jeśli zechcę zamykam pokój. Przez cały tomik przewijają się pytania o sens życia: Nie pytaj mnie o sens istnienia; Czasami nie wiem jak żyć; dlaczego życie jest prozą i gdzie podziała się poezja. Autor nie stroni, jak już wspomniałem, od dialogów z samym sobą: patrzę w lustro z przekonaniem iż udało się oszukać czas; zmywam grzechy dnia rozmyślając o przyszłości; zadaję pytania na które znam odpowiedź. Oczywiście nie mogło się obyć b e z N i e j: a potem złożę twarz zmęczoną w ramionach twych na wieczny azyl. Ale zaraz pojawia się niepokój: Znów jesteś zimna (...) siedzisz skulona w księżycowej łunie i natychmiast robi voltę w wierszu pt. Lekcja fizyki: Jak bluszcz oplatasz mnie udami (...) siły tarcia odgrywają coraz większe znaczenie.          Wiele miejsca poświęca Autor sprawom codziennym, jak choćby w wierszu Rodzinne rozmowy: W kuchni porządki pełną parą (...) cieknący kran do oceanu zbliża ot taki dzień jak co dzień, czy w innym bez tytułu: Siedzimy przy stole naprzeciwko siebie (...) kawa szybko stygnie papieros się spala.          Aby dać przedsmak poetyckiej uczty, jaka za chwilę czeka Czytelników, tak wiele jest wybranych cytatów z utworów, które dają obraz zawartości tomiku. Czasami bowiem dobrze jest aby poezję opisywać właśnie wierszami.          Jeżeli chodzi o język jakim posługuje się Autor, to trzeba z całą stanowczością stwierdzić, że pomimo swej prostoty, jest to język poezji, a nie wiersza. Bowiem, jak twierdzą teoretycy literatury, nie każdy wiersz jest poezją. Nie ma tu udziwnień, ani pseudofilozoficznej paplaniny.          W tej poezji, ściszonej, czystej w rysunku, przeważa refleksja intelektualna, sarkazm poznawczy w kreowaniu podmiotu, jego sytuacji psychicznej wobec tradycji, dorobku kulturowego, ambicja diagnostyczna pokolenia wstępującego.          Te nadzwyczaj dojrzałe, zamieszczone w niniejszym tomiku wiersze cechuje rzadka dyscyplina poetycka, oszczędność słowa, celność obserwacji i głębia refleksji. Jednocześnie utwory te są zapisem poetyckiego budowania, krystalizowania się artystycznego światoobrazu, ukazują drogę, jaką przemierza twórca od zwątpienia do wiary w moc słowa. Poezja ta rozpięta jest pomiędzy problematyką przemijania, a poszukiwaniem właściwego wyrazu dla ludzkiego doświadczenia, dla miłości i zachwytu nad światem. Na szczególną uwagę zasługuje też wyraźne poczucie odpowiedzialności za słowo, czego dowodzą liczne refleksje nad istotą poezji i naturą słowa. Dzięki nim powstaje interesująca refleksja, wyłożona językiem oszczędnym, bezpośrednim, bez ozdobników, dzięki czemu brak tu czułostkowości, sentymentalizmu, minoderii.          Poezja, która zatrzymuje to, co ulotne. Żartobliwie oswaja zmysły i uczucia. Rozprawia się ze zwodzącym językiem. Nie boi się mówić o miłości i rozczarowaniu. Pełna paradoksów. Odsłania świat z jego radością i bólem.          Utwory są krótkie, co stanowi nie zarzut ale atut Autora. Niezwykle trudno jest przecież w krótkiej formie zwięźle wyrazić znaczące treści. Dodatkowym atutem są bardzo ciekawe pointy.          Autor posługuje się wierszem białym, ale dzięki temu, że posiadają wewnętrzny rytm, czyta się je znakomicie. Są po prostu melodyjne. Sporo jest również asonansów, co dodaje im dodatkowego uroku i potwierdza sprawność warsztatową Autora. Piszę bo codzienność / wciąż odbiera mi mowę, to gorzkie wyznanie Kasprzaka, świadczy, że swoją twórczość traktuje jak najbardziej serio.          Autor nie kreuje świata, przyjmuje go jakim jest, jednocześnie zastrzegając sobie prawo do polemiki z rzeczywistością. Raport to zbiór dojrzały, to taka bardzo osobista - tak uważam - spowiedź poetycka.          Będziemy niecierpliwie czekać na kolejne zbiory wierszy Kasprzaka. Andrzej Krzysztof Torbus

Raport Bez celu nasiąkam porannym deszczem latarnie rozświetlają jeszcze martwe miasto chaotyczny szum drzew rozprasza ptasie trele w okręgach kałuż topi się księżyc pomiędzy kawą a herbatą umiera człowiek *** Zimny prysznic orzeźwia ciało ciepła struga pobudza umysł po centymetrze zmywam grzechy dnia rozmyślając o przyszłości w dłoniach rozmięka biały jeleń *** Sen skruszy ludzkie uczucia rękę sprawiedliwości ogarnie bezwład co przeciw z Tobą pozostanie śpij Zemsta trwa chwilę lecz gwałtownie upaja zmysły *** Układam pasjansa codziennych spraw zadaję pytania na które znam odpowiedź z każdą odkrytą kartą coraz więcej wątpliwości bez względu na wynik rzeczywistość w fikcję się nie zmieni *** Jak mówić by słowo Słowem się stawało drzemiące myśli nieme usta poruszyły Jak patrzeć okiem bystrym w otaczającą szarość gdy wszystko przez dłonie przecieka Jak gdy najczęściej pod górę a piachem prosto w oczy *** Dookoła świat umiera z parowozu ust toczy się para jabłoń traci resztę owłosienia kot z uwielbieniem spogląda w stronę pieca w domu szerzy się depresja Byle do wiosny *** Zegar bije leniwą melodię w światłach lamp wszechświat umiera czarny kot przebiegł komuś przez drogę czy to pech może treść przeznaczenia W moim oknie są różne widoki te na wczoraj i jutro przejrzyste jeśli zechcę zamykam pokój i powracam w świat rzeczywisty Wiara Nie pytaj mnie co będzie jutro czy warto kusić ślepy los bez planów złudnych żyć jest trudno lecz z nimi to śmiertelna gra Nie pytaj mnie o sens istnienia czy dobrem zawsze zło zwyciężysz co powiesz kiedy armię Pana wprowadzą aniołowie w żar piekielny *** Czasami nie wiem jak żyć gdy dzień do dnia podobny sen jawą się staje Patrzę przez okno i widzę tylko moje paranoje *** Zapomnę o tym co nie wróci utopię smutki w kuflu piwa lub złotą rybkę złowię w szklanym ekranie odbiornika Mam trzy życzenia może więcej wykrzyczę głośno postulaty a potem złożę twarz zmęczoną w ramionach twych na wieczny azyl *** Jabłka w sadzie spadają ziemniaki stygną w popiele gwar rozmów odległy się staje świerszcz milknie w porannej pościeli Bocian nisko nad łąką pikuje sarny w obłokach mgieł się taplają gdy powrócę do domu z podróży miasto wszystko omota jak pająk Rodzinne rozmowy W kuchni porządki pełną parą piwo na gazie jak chuj się zgrzało miska plastikiem się spociła spod dekla para uleciała Jakby gadania było nie dość kot ciapy zrobił na podłodze cieknący kran do oceanu zbliża ot taki dzień jak co dzień *** W naszym domu więcej kątów niż cztery i piec zimny bo tylko gazowy pies się łasi do samotnej poduszki i przy stole miejsce puste wciąż czeka W naszym domu wiatr gwiżdże w kominie na fotelu lampy cień się wygrzewa gdy przekręcasz klucz w zamku ze zgrzytem choć zmęczona przynosisz sens bycia Jesień Wszędzie widzę śmierć i ludzi bez twarzy nawet ty wyglądasz inaczej niż zwykle Nocami słyszę głosy nie za miastem lecz w mojej głowie ktoś na waleta mieszka Nie patrzę w lustro i tak czuję się nieswojo aż strach pomyśleć z kim zatańczę gdy zasnę *** Wiem tylko z teorii że chwila rozkoszy kiełkuje nowym życiem Kobieta ciężarna jak pąk nabrzmiewać zaczyna Podobno najpiękniejszy jest moment gdy rodzi się człowiek W ekskrementach cierpienia macierzyństwo nabiera sensu mimo że świat na głowie staje *** Siedzimy przy stole naprzeciwko siebie dwa różne bieguny rządzą naszym ciałem granica lodu wciąż niepokonana na równiku uczuć znów chłodem powiało Siedzimy wpatrzeni zaklęci i głusi kawa szybko stygnie papieros się spala coraz bardziej zimni w swych odświętnych szatach jesteśmy jakby nas nie było *** Po co nam ta hardość w sprawach bez znaczenia wymiana słów cierpkich które nic nie zmienią Po co kłaść na ostrzu nerwów zwój splątany balsamem sumienia koić rozdrapane blizny Po co nam to wszystko zawładnijmy chaosem wbrew własnej naturze *** Znów jesteś zimna jak lód na czarnym stawie martwy kamień nocą w serce ciskasz gdy szukam ciepła w dołku twej poduszki siedzisz skulona w księżycowej łunie a w smukłych dłoniach żarem papierosa rozświetlasz otchłań pokoju i moje blade niespełnione ciało Lekcja fizyki Jak bluszcz oplatasz mnie udami unosisz się harmonijnie wyzwalając energie potencjalną siły tarcia odgrywają coraz większe znaczenie energia kinetyczna spadania rozbudza wszystkie zmysły napięcie naszych ciał maleje do zera *** Kiedy jesteś wściekła strach gardło zaciska padają różne (nie) cenzuralne słowa miotasz na oślep słusznymi racjami i dym z ust zmęczonych prosto w oczy ciskasz a gdy w bezsilności zasypiasz skulona czuję że naprawdę mogę cię pokonać *** Są we mnie myśli których się lękam i sny które nigdy się nie spełnią słowa niepotrzebnie wypowiedziane burzą ustalony ład są chwile które nigdy się nie powtórzą chociaż jesteś tak blisko *** Chociaż nie wiem kim jesteś to dlaczego snom spać nie pozwalasz twoja twarz niejedno ma imię a słowa wiele znaczeń mają jaka jesteś w dzień i czemu nocą upiorem się stajesz *** Na stole zegar szklanki dwie zapach perfum nos rozpiera w pościeli pukiel włosów Twych żeby tęsknotę w nich ukoić W płomieniu świecy oko drży nostalgia jak ość krtań rozrywa dłońmi szukam kształtów tych co noc oddaje a dzień zabiera *** Piszę o jesieni i mieście spowitym w wieczornej mgle o snach o miłości i ptakach niosących obawę przed dniem Piszę o znakach na niebie i życiu co boli na śmierć i o zemście nieokiełznanej przez którą sączy się krew Piszę bo codzienność wciąż odbiera mi mowę *** Kupiłem okno z widokiem na świat szyba pochłonęła mowę miasta uporczywie obserwuję ulicę wszystko co widzę przypomina kiepski cyrk w fotoplastykonie *** Ryszardowi Sidorkiewiczowi Jeszcze kwitną kasztany i łzy się w oczach kręcą a wiatr majowy bezwstydnie zwiał woal niepamięci Jeszcze gruszki gorące choć smak dawno przeminął w popiele topi się słońce za późno by się zatrzymać *** Nie wierzę prymasowi ani prezydentowi w uczciwość prawicy i prawość lewicy nie wierzę spikerowi oraz psu Wierzę w jednego Boga a kiedy umysł mój pijany język jak cyganka prawdę ci powie *** Znów do lamusa kości niezgody zbierzemy topór wojenny rdzą się na chwilę pokryje w zaciszu domu odrodzą się z prochów wspomnienia szczenięcych lat i chwil beztroskich jak święta Gdy usiądziemy przy pachnącym stole opłatek scali serca poszarpane kiedy przeminie czas świątecznych wyznań człowiek człowiekowi znów się wilkiem stanie *** Gdy słońce zachodzi leniwie wiatr wściekle mruczy w kominie w misternym dziele pająka jak rosa są oczy dziewczyny Spóźnione ptasie melodie półsenne świerszczy gadanie lubię wieczorną ciszę gdy snem na oczach się kładzie *** Zaczynaj dzień zanim ostatnia gwiazda zgaśnie jedz wszystko nawet wbrew swoim nakazom moralnym pal dużo bo cóż jest warte powietrze którego nie widzisz pij za teściową i nienarodzonych niech wzrasta średnia statystyczna Po prostu bądź wzorowym konsumentem *** Nie pytaj jak przetrwać po co mąż tak mocno bije i jakie trzeba mieć zdrowie by ciężko chorować Nie pytaj czy Bóg istnieje czemu wiary wciąż ci brak oraz za jaką kwotę kupić można godne umieranie Nie pytaj bo nie odpowiem lepiej pomyśl i powiedz dlaczego życie jest prozą i gdzie podziała się poezja *** Mój bunt dawno przeminął ulicę podporządkowała nowa generacja bez większych obaw nadstawiam policzek z nadzieją ufam przyrodzie w której bez przyczyny nic nie przemija Wierzę że jeszcze zobaczę twarz prawdziwego człowieka przez pryzmat odkształconej rzeczywistości *** Jest pani taka piękna jak anioł nie kobieta chociaż pływam dobrze boję się utonąć w głębinach źrenic letnie słońce odsłoniło brzoskwiniowe ciało powoli odpływa rozsądek szczątkami sił myślę racjonalnie Czy taka piękna kobieta może robić kupę *** Widzę każdą drzazgę w cudzym oku słowa wypowiadane ustawiam w szyku bojowym cokolwiek uczynisz wykorzystam przeciw tobie Zrównoważona pijesz kawę cukier w atmosferze przyprawia mnie o mdłości już wiesz że na jutro ogłoszono dziesiąty stopień zasilania Jedna faza to za mało by rozpocząć inwazję od początku *** Wszystko co najcenniejsze pokrywa pył przemijania dzień noc źdźbło trawy zapach i smak pomarańczy czuły dotyk jego rąk już nigdy nic się nie powtórzy Pozostała tylko bryła ziemi i zimne serce któremu nie było dane ogrzać się ostatni raz w twoich ciągle tętniących życiem dłoniach *** Wychodząc z domu nie wiedziałaś kiedy i czy w ogóle wrócicie w mgnieniu oka świat stanął na głowie misternie utkane życie rozsypało się jak szyba Chociaż jesteś naprawdę wszystko jest nicością i ciągle kogoś brakuje by zaznać odrobinę szczęścia *** Główną przyczyną cudów jest wiara nawet ta najmniejsza zaprzeczeniem niebytu myślenie się staje syndromem życia ból z definicji tylko ruch *** Mam swoją drogę świeczkę i ogarek liście z drzew coraz częściej opadają sporadycznie patrzę w lustro z przekonaniem iż udało się oszukać czas *** Idziesz przed siebie wśród blasków i cieni po wschodzie jest zachód bólu ukojenie Idziesz przed siebie choć wszystko przemija ciągle odnajdujesz sekundy w których stajesz się człowiekiem *** Niedzielny poranek usprawiedliwiał rozkoszne lenistwo małżeńska harmonia grała najpiękniejsze melodie z każdym łykiem kawy wszechświat padał do stóp na obiad złoty kurczak łechtał podniebienie Czar prysnął gdy na nowy garnitur padła kość niezgody *** Aborcja antykoncepcja za czy przeciw etyka czy jej brak lawina pytań utwierdziła mnie w niewiedzy Kilka godzin później podarowałem szklankę wody młodocianemu bratobójcy czy postąpiłem właściwie będąc zwolennikiem kary śmierci *** W cieniu kamienic za brudną szybą drzewa zmieniają się w pomniki cywilizacji na betonowej skórze miasta gołębie i wróble toczą regularną walkę o okruchy chleba powszedniego *** Minęła epoka Muru Berlińskiego miasta zbudowane burzone są na nowo żona w ogrodzie czyta gazetę zasadzone drzewo potomstwa nie czyni w myśl zasady buduję dom myślą mową uczynkiem i zaniedbaniem *** Mówisz że kochasz w sercu tylko Bóg na życie patrzysz przez okulary miłosierdzia homoseksualiści Husajn alkoholizm i 11 września to porażka twojego człowieczeństwa Jeszcze wczoraj głosiłeś Żydzi i inni odszczepieńcy na pal *** Na pierwszych stronach gazet w podręcznikach i senacie sami Żydzi przeprostowana historia zatacza błędne koło z kościołów wieje grozą u kresu tysiąclecia na murze przedszkola martwa Gwiazda Dawida Patrząc na świat przez krzywe zwierciadło wierzę że Bóg się narodził w Betlejem koło Lęborka *** Wszystko jest snem wojny pokoje Stalin i Matka Teresa egzystencja mierzona nasyceniem szarości otępiła bezwarunkowe uczucia Wszystko jest snem prawdziwe życie zaczyna się po śmierci *** Jesteś młody i piękny potrafisz estetycznie artykułować myśli umysł jak gąbka wchłania nowe informacje IQ 160 objawiło fenomen niezbadanego mózgu Cóż z tego jeżeli twój geniusz Nie przewidział mądrości życiowej *** Rozmawiamy o zezwierzęceniu bezprawiu i praworządności przytaczamy przykłady wyrwane z życia ktoś opowiada o wojnie molestowaniu dzieci i topieniu zwierząt w zawsze wiernej rzece ktoś inny dodaje że człowiek jest największą kurwą na świecie *** Owczy pęd do władzy nakręca wyścig zbrojeń miliony dolarów eksplodują w domach szarych obywateli spasiony generał z patentem na zabijanie majaczy o pokoju Na kilka sekund zamykam oczy gdy je otworzę z głodu umrze kolejny człowiek *** Gdy pies zjadł ostatni banknot męża wyrzucili z pracy a teściowa zatruwa życie kup Coca Colę i poczuj magię świąt *** Nagłówki gazet czernią się terroryzm w teatrze Bóg Horror Ojczyzna kolejne wiadomości pożywką dla mas Ulepieni z lepszej gliny niezłomnie walczymy o prawa zwierząt