KASPRZAK, SYZYF I MORFEUSZ          Nie rozpieszcza czytelników Rafał "Jeżyk" Kasprzak. Oto bowiem po sześcioletniej prawie przerwie od daty książkowego debiutu ("Ostry dyżur"-1996) zdecydował się na publikację arkusza poetyckiego zawierającego zaledwie piętnaście utworów. No cóż, widocznie częstochowski Poeta hołduje, słusznej skądinąd, zasadzie o prymacie jakości nad ilością. Od reguł wszakże bywają wyjątki i te, myślę, sprzyjają twórczości Kasprzaka.          Wspomniany przeze mnie "Ostry dyżur" kończył Autor słowami: "Jak zmęczony ptak // opadam z sił(...)", arkusz "Sennik Syzyfa" rozpoczyna zaś od wiersza będącego niejako ich kontynuacją: jak ptak zraniony spadam na dno i z nową wiarą wciąż powstaję                (***, Na dworze wiatr...)          I chociaż Rafał "Jeżyk" Kasprzak przekornie konkluduje w kolejnym utworze, że "nic się // nie zmieniło", to jednak tytułowy Syzyf (obecny przecież, choć bardziej z ducha niż z litery i w poprzedniej książce Poety) zaczyna teraz bytować także w innym wymiarze, wymiarze snu.          Oddech Morfeusza przenika wciąż do jego jestestwa, staje się jakby drugą przestrzenią życia. A granica realności dzieląca oba te światy jest niesłychanie płynna: "sen martwą naturę // przywraca do życia".          Skromna objętość arkusza nie sprzyja jednak jego systemowej lekturze, próbie złączenia w całość poszczególnych elementów, próbie rekonstrukcji świata misternie budowanego przez Poetę. Pozostaje nam raczej odczytanie każdego wiersza z osobna, wiersza jako zamkniętej całości i jako wartości samej w sobie. I taką właśnie lekturę "Sennik Syzyfa" Rafała "Jeżyka" Kasprzaka polecam Szanownym Czytelnikom wierząc, że wśród piętnastu utworów znajdą te, które Ich szczerze wzruszą, sprowokują do przemyśleń i własnych refleksji, które Ich autentycznie zainteresują. Ryszard "Sidor" Sidorkiewicz

*** Na dworze wiatr przegania liście krople na szybie umierają kawą rozgrzewam kłęby myśli muzyka zmysły uspokaja A kiedy w ciszy dom zamiera słyszę wskazówek trzepotanie jak ptak zraniony spadam na dno i z nową wiarą wciąż powstaję *** Wyznaczyłem czas na marzenia i sny podjąłem pracę czyniąc się wolnym odnalazłem Boga dopóki wiary starczy wierzę chociaż nic się nie zmieniło Sen I W bezruchu ptak do nieba się wznosi słońce przysłonił obłok zmierzchu w purpurze płótna umierają drzewa soczyste trawy topią się w potoku żuraw przy studni schronienia szuka w oknie księżyc szklany wschodzi oczy na chwilę głęboko zamykam sen martwą naturę przywraca do życia *** Leżysz tutaj samotnie nie w stajence a w grobie zapomnieli o Tobie wszyscy wielcy królowie Pod płaszczykiem ze śniegu przemarznięty na grudę drobne ciało dziecięce w proch się zmienia i złudę Leżysz tutaj samotnie nie w stajence a w grobie przyjdzie dzień że powrócą wszyscy Twoi królowie Neoartysta Oderwany od rzeczywistości zmartwychwstajesz w świecie fikcji zrywasz więz ze światem odchodzisz uprawiając kontrabandę własnych możliwości *** Utwierdzam się w przekonaniu że zgoda buduje uczucie łączy lub dzieli na zawsze muzyka łagodzi obyczaje tylko w zaciszu domu wiara czyni cuda a brak doprowadza do nie *** Na pięć minut zamykam oczy bicie zegara przerywa ciszę wspomnienia utraciły kolor i smak Jesteś owocem rozebranej soczystej pomarańczy Sen II Kręte schody prowadzą w nieznane drży w oknie szubienicy szkielet nożem przebijam serce wartownika uciekając widzę drzew soczystą zieleń w ciemnym pokoju szala się przechyla ostatnie słowo w gardle sznur zaciska gdy budzisz mnie dostrzegam cudowną rzeczywistość *** pamięci Moniki Orzechowskiej Czajnik już gwizdka nie wypluje na obrus wina nie rozlejesz drzwi zatrzaśniętych nie otworzysz kawę żałobną sam wypiję Piwa świeżego nie nawarzysz butelki z mlekiem nie potłuczesz na grób Twój białe róże złożę dopóki w sercu moim żyjesz *** Dni coraz krótsze zadusznych skuł mróz na wieczną zmarzlinę i tylko my w ciszy pochyleni rozpalamy świece pamiętając dopóki nie zgasną *** W czerwieni miasto znużone się słania sen na powiekach osiadł srebrną nicią zachodzące słońce źrenic nie rozszerzy zakrzepła krew nie ogrzeje ciała W półmroku podwórza pierwszy kogut pieje kilka łez jak wino wsiąka w suchą ziemię z ciała powstałeś w proch się obracając wypełnisz Boga ostatnie życzenie *** Spotkamy się na starym mieście pod Mickiewiczem zagubieni dwie dusze serca dwa zmieszane zbyt bardzo w siebie zapatrzeni Spotkamy się na rogu ulic pójdziemy nocą w dal nieznaną gdy pierwszą arię ptak zaśpiewa zostanie po nas pamięć *** Jeszcze białe kartki kalendarza w adresach bohaterzy wyklęci ze spisu ulic numer stopy stan konta pod kreską kalendarz stuletni milczy jakby nic się nie wydarzyło *** Została gorycz chwile wymieszane z miodem zaciera piasek czasu codzienność wydała owoc niepewności Z każdym przebudzeniem odnajduję dziś *** Zakładam płaszcz odejść czas nie rozwikłane sprawy zawiążę jak sznurówki zostawiam błota ślad zamykam drzwi dźwigając krzyż na drogę rzucasz przez okno mięsem